Gedichten

Tijdens het project in Dunga zijn door een aantal kinderen gedichten geschreven.
Cas van Jeveren heeft ze voor ons vertaald;

Mijn schaduw
Millicent Auma

Ik heb een kleine schaduw
die met me meegaat
naar binnen en naar buiten.
Wat zou het nut ervan zijn?
Het is meer dan ik kan zeggen,
en lijkt helemaal op mij.
Lijkt op mij,
van het puntje van mijn tenen
tot het topje van mijn kruin.
En ik zie hem voor mij springen,
net voor ik mijn bedje in spring.

Het grappigst is nog
de manier waarop het lijkt te groeien.
Helemaal niet als gewone kinderen,
die eigenlijk maar heel langzaam groeien.
Soms blaast ie zich vliegensvlug op,
groot als een rubberen ballon.
Soms is ie zo klein,
dat er helemaal niets,
maar dan ook niets meer van over lijkt te zijn.

Aids
Evelyne Atieno

voor Evi

Aids is hier in het Oosten, het Westen,
het Noorden en het Zuiden.
Dood boeren, dood leraren,
leerlingen, dokters en zusters.
Dood ouders.
Laat weeskinderen achter.

Overal hoor je droevige liedjes,
Sterke gezonde mensen
sterven, sterven en sterven.
Mary ligt in haar graf
Onder een dikke laag aarde.
Nooit zal ze meer werken.

Aids is de doder.
Aids is de vernietiger
Schooljongens en meisjes
Sta op en schreeuw uit alle macht:
Naar de hel met Aids!!!!
Bevecht het met al je kracht.


Terreur
Fonarhyne Achieng

voor Lidwien, Joey en Evi

Jarenlang huilen is hard.
Rivieren van tranen zwellen aan,
grond verandert in graven,
kinderen studeren als wezen af.
Gulp dicht broeder,
zusters hou je broek omhoog.
Terreur!
Geen vrede.

Op slag verlang je naar je liefste,
in de hectiek van het hospitaal
Als op afdeling één, zes en zeven.
Hordes op wonderen hopende mensen,
Wanhopig eisend; geef mijn kind het leven terug,
al moest ik heel mijn hebben en houwen geven.
Kuomja Omja was mijn geest.
Gulp dicht broeder,
zusters hou je broek omhoog.
Terreur!
Geen vrede.

Het drong aanhoudend je ziel binnen
Doorbrak de muren van je weerstand
En dat voor tien minuten plezier,
kopje onder in de oceaan van liefde.
Gulp dicht broeder,
zusters hou je broek omhoog.
Terreur!
Geen vrede.

Jouw boek,
jouw kamer,
je lieve betrokkenheid.
Geen leven meer voor jou.
Gulp omhoog, omlaag, omhoog, omlaag.
Gulp omhoog broeder,
zusters hou je broek omhoog.
Terreur!
Geen vrede.

Uitvinding
Madirah

Niets maakt me zo gek als de gedachte,
dat ik niet de snelste zou kunnen zijn.
Snel als een dampende, razende stoomtrein.

Scarsky van zes en ik waren er ooit geweest.
Daar waar grote zware machines reizen,
Hoog in de lucht en in de diepte van de zee.

Ik besloot er een uit te vinden,
Die kon vliegen als een vliegtuig,
maar dan onder de grond.
Sommige dieren kunnen dat allang,
tenminste, dat heb ik me laten vertellen.

Ik zou hem helemaal zelf samenstellen,
Uit kleine onderdeeltjes, grote onderdelen.
Hem zelf in elkaar timmeren en kloppen.
Klop, klop, klop, klop
En dan…….?
Dan zou ’t kloppen.

De oude krakende deur
Millicent Achieng

‘Duw me open’,
zei de oude krakende deur tegen het kleine meisje.
‘Ik ben zo ontzettend moe van kleine meisjes binnenlaten.
Kleine meisjes met modder aan hun voetjes,
die hier niets beters te doen hebben
dan mijn tapijten vies en vuil te maken.’