The Next Step, Dunga

Gedichten

Tijdens het project in Dunga zijn door een aantal kinderen gedichten geschreven.
Cas van Jeveren heeft ze voor ons vertaald;

Mijn schaduw
Millicent Auma

Ik heb een kleine schaduw
die met me meegaat
naar binnen en naar buiten.
Wat zou het nut ervan zijn?
Het is meer dan ik kan zeggen,
en lijkt helemaal op mij.
Lijkt op mij,
van het puntje van mijn tenen
tot het topje van mijn kruin.
En ik zie hem voor mij springen,
net voor ik mijn bedje in spring.

Het grappigst is nog
de manier waarop het lijkt te groeien.
Helemaal niet als gewone kinderen,
die eigenlijk maar heel langzaam groeien.
Soms blaast ie zich vliegensvlug op,
groot als een rubberen ballon.
Soms is ie zo klein,
dat er helemaal niets,
maar dan ook niets meer van over lijkt te zijn.

Aids
Evelyne Atieno

voor Evi

Aids is hier in het Oosten, het Westen,
het Noorden en het Zuiden.
Dood boeren, dood leraren,
leerlingen, dokters en zusters.
Dood ouders.
Laat weeskinderen achter.

Overal hoor je droevige liedjes,
Sterke gezonde mensen
sterven, sterven en sterven.
Mary ligt in haar graf
Onder een dikke laag aarde.
Nooit zal ze meer werken.

Aids is de doder.
Aids is de vernietiger
Schooljongens en meisjes
Sta op en schreeuw uit alle macht:
Naar de hel met Aids!!!!
Bevecht het met al je kracht.

Terreur
Fonarhyne Achieng

voor Lidwien, Joey en Evi

Jarenlang huilen is hard.
Rivieren van tranen zwellen aan,
grond verandert in graven,
kinderen studeren als wezen af.
Gulp dicht broeder,
zusters hou je broek omhoog.
Terreur!
Geen vrede.

Op slag verlang je naar je liefste,
in de hectiek van het hospitaal
Als op afdeling één, zes en zeven.
Hordes op wonderen hopende mensen,
Wanhopig eisend; geef mijn kind het leven terug,
al moest ik heel mijn hebben en houwen geven.
Kuomja Omja was mijn geest.
Gulp dicht broeder,
zusters hou je broek omhoog.
Terreur!
Geen vrede.

Het drong aanhoudend je ziel binnen
Doorbrak de muren van je weerstand
En dat voor tien minuten plezier,
kopje onder in de oceaan van liefde.
Gulp dicht broeder,
zusters hou je broek omhoog.
Terreur!
Geen vrede.

Jouw boek,
jouw kamer,
je lieve betrokkenheid.
Geen leven meer voor jou.
Gulp omhoog, omlaag, omhoog, omlaag.
Gulp omhoog broeder,
zusters hou je broek omhoog.
Terreur!
Geen vrede.

Uitvinding
Madirah

Niets maakt me zo gek als de gedachte,
dat ik niet de snelste zou kunnen zijn.
Snel als een dampende, razende stoomtrein.

Scarsky van zes en ik waren er ooit geweest.
Daar waar grote zware machines reizen,
Hoog in de lucht en in de diepte van de zee.

Ik besloot er een uit te vinden,
Die kon vliegen als een vliegtuig,
maar dan onder de grond.
Sommige dieren kunnen dat allang,
tenminste, dat heb ik me laten vertellen.

Ik zou hem helemaal zelf samenstellen,
Uit kleine onderdeeltjes, grote onderdelen.
Hem zelf in elkaar timmeren en kloppen.
Klop, klop, klop, klop
En dan…….?
Dan zou ’t kloppen.

De oude krakende deur
Millicent Achieng

‘Duw me open’,
zei de oude krakende deur tegen het kleine meisje.
‘Ik ben zo ontzettend moe van kleine meisjes binnenlaten.
Kleine meisjes met modder aan hun voetjes,
die hier niets beters te doen hebben
dan mijn tapijten vies en vuil te maken.’

The Nation, page 21, pagina 21

Op 29 augustus stonden we in 'The Nation', één van de grote landelijke dagbladen.

On 29th of august the 'Okang Machielo' festival was mentioned in 'The Nation', one of Kenya's national newspapers.

Het publiek, the audience

Rond de 500 mensen hebben van het festival genoten. Around 500 people enjoyed the festival.

Okang' Machielo IV, an impression, een impressie

Okang' Machielo III, Opening of the festival. Opening van het festival

Moses welcomes the audience. Moses heet het publiek welkom.

The six trees planting ceremony. Het ceremoniële planten van 6 bomen.

Warming the audience up. Het publiek opwarmen.

Making sure the dust stays down. Zorgen dat het podium stofvrij blijft

Stage fever! Plankenkoorts!

Okang' Machielo II, exhibition, expositie

Okang' Machielo, I

Foto's van het decor en de processie van Dunga Beach naar de school.
Pictures of the backdrop and the procession from Dunga Beach to the school.

Backdrop paintings by teachers/ artists and students
Decor beschilderd door docenten en leerlingen

Publiek in afwachting, Curious audience

Dansers/ dancers

The second week/ De tweede week

The second week of the project was hard work. Everyday between 120 and 200 pupils attended dance, song, drama, stand up comedy, drawing, painting and/ or sculpting class. Sometimes the cooperation between the teachers and artists was difficult. The artists felt they were not taken serious and the teachers felt someone was intruding what is usually their terrain. It led to sometimes very serious meetings at the end of the day. But even these difficulties, once overcome, contributed to the process and the result.

Everyday the teachers/ artists and pupils surprised us with their work, during the presentations. Not only were a couple of children very talented but in general were the results of the work with visual and performing arts more then impressive. The children were very creative in how they came to beautiful results with very modest means and materials. Some clay, waste materials and leafs and they built a small scale Dunga with the huts, houses, football field, fishing boats etc. The new skills on drama, dance, music and song were put into practice immediately and led to beautiful results. At the ends of each day the presentations were spot on!

From Friday we focussed on how to put all the ‘material’ of a week’s work into a exhibition, a welcoming ritual/ procession and a performing arts festival on the school’s compound. A road show, flyers, banners/ posters and radio announcements prepared the community on what was coming. Nobody in Kisumu will have failed to know what is about to happen in Dunga on Sunday afternoon, the Okang' Machielo festival.

Ben Hekkema, project coordinator

De tweede week van ons project in Dunga was erg hard werken. Elke dag tussen de 120 en 200 kinderen aan het dansen, zingen, spelen, stand up comedy, tekenen, schilderen, kleien en knutselen. Het was soms ook moeilijk om de samenwerking tussen de docenten en kunstenaars in goede banen te leiden. Wellicht voelden de kunstenaars zich niet altijd begrepen/ serieus genomen en de docenten hadden soms wat last van territoriumdrift. Het heeft een aantal pittige nagesprekken opgeleverd, maar die waren uiteindelijk altijd heel goed voor het algehele proces.

Elke dag verrasten de docenten/ kunstenaars en vooral de kinderen ons met de resultaten van het werk. Niet alleen bleken er een aantal zeer getalenteerde kinderen op school te zitten maar ook was over het algemeen de manier waarop de kinderen de mogelijkheid aanpakten om zich te uitten met verf, papier, klei of podiumkunsten, indrukwekkend. De kinderen in Dunga waren heel creatief in de manier waarop ze met weinig middelen een mooi resultaat wisten te bereiken. Een zak klei, wat afval en wat groen en ze hadden ‘maDungadam’ gebouwd. Ook de informatie en oefeningen die in de lessen door de teams aan de kinderen werden voorgelegd werden onmiddellijk in praktijk gebracht en meteen met mooie resultaten. Toneelstukjes, dansjes, stand up comedy, oral narrative; het was meteen raak in een aantal gevallen.

Vanaf vrijdag was het een kwestie van alle materiaal van de vijf werkdagen op een interessante manier aan elkaar te koppelen in een tentoonstelling, een openingritueel aan de ‘Beach’ en een muziek/ dans en drama festival op het schoolterrein. Een geluidswagen met een aantal (verklede) medewerkers en een uitgebreide campagne met flyers, uitnodigingen, radiospotjes, posters en banners gingen aan het festival vooraf. Het zal niemand in Kisumu ontgaan zijn dat er in Dunga op zondag iets aan de hand is, het Okang' Machielo festival.

Ben Hekkema, project coördinator

Mirte's eerste week

De eerste week

De eerste week is voorbij. Het was een zware, maar vooral leerzame ervaring. De docenten, leraren en het Cre8 team zijn in de afgelopen dagen dichter naar elkaar toe gegroeid. Mijn rol bestond voornamelijk uit het observeren van de workshops en het vastleggen ervan door middel van foto en video. Een aantal van deze foto’s zullen al op de weblog te zien zijn. Ondertussen ben ik al begonnen met de montage van een registratie van de afgelopen en komende week. Deze registratie zal vertoond worden op het festival zodat iedereen kan zien hoe het tot stand is gekomen. Hiernaast ben ik bezig met het maken van documentaire. Hiervoor neem ik interviews af met uiteenlopende personen hier in Dunga. Op dit moment begint de documentaire al een duidelijke vorm te krijgen. Het zal een kritische schets van ontwikkelingwerk in het algemeen worden. Hierbij wordt Dunga als voorbeeld genomen. Dit Cre8 project is misschien een voorbeeld van duurzame ontwikkelingshulp, maar dat moet uiteraard nog blijken.
Dunga is een vreemde plaats om te verblijven. De sluier van hopeloosheid begint op mij in te werken. In dit dorpje aan het mooie Victoriameer overheerst de armoede en het gebrek aan kansen. Zo nu en dan komt deze droefenis boven drijven. Het is onmogelijk om hier niet door beïnvloed te worden zelfs als je hier nog maar een week bent. Gelukkig zijn de mensen en kinderen op de school vol energie en dat geeft mij goede hoop. Volgende week gaan we met de kinderen werken. Daar heb ik veel zin en de kinderen kunnen echt niet wachten!

The first week

The first week has passed. It was a tough experience, but we learned a lot. The teachers, artists and Cre8 team grew closer during the last 5 days. My main activities were observing the workshops and putting everything on tape. Some of the pictures I took are already on the weblog. In the mean time I started editing a registration of this week and the coming week. This registration will be shown during the festival so everybody can see how it all came about. I’m also busy making a documentary about developmental work in general with Dunga as an example of a place where lots of organisations come and do developmental projects. It’s going to be quite critical. Cre8 may set an example as a sustainable project.
Dunga is a strange place to be. The veil of hopelessness is starting to fall over me. Poverty and lack of opportunities rule this community. Every now and then I feel very sad about it. It is impossible not to get influenced by it, even when you’re here for just a week. Luckily some people and especially the ones we work with are full of energy and that makes me feel great. Next week we’ll be working with the children. I’m really looking forward to that and the children just can’t wait!

more pictures/ meer foto's

wednesday and thursday/ woensdag en donderdag

Na de kennismaking op vrijdag waren de eerste twee dagen vooral bedoeld om elkaar beter te leren kennen en te bekijken wat er zich in het team zoal afspeelt, wat de talenten en interesses zijn en de mogelijkheden voor dit project. Samy en ik hebben een manier van werken die vooral gaat over ' samen leren en ontdekken' en niet zozeer over ' wij zullen jullie eens iets leren' . Blijkbaar voor een aantal mensen nogal nieuw, zo'n benadering. Maar het wende snel.

After the first meeting on friday we used our first two days tot get to know each other better, learn about ech others qualities and skills and see what they can mean for this project. Samy and I have an aproach that is about ' learning and discovering together' rather then

about' let me teach you' . For some that is a new concept of working, but they got used to it pretty fast.

Woensdag en donderdag begon het team echt op stoom te komen en viel het kwartje hier en daar echt goed. Steeds enthousiaster en meer open werd er gewerkt, gediscussieerd en vooral heel veel gelachen. Van ' wie ben je' tot ho kun je met de kinderen in Dunga werken en met het thema milieu, hygiene en gezondheid in een aantal stappen, waaronder een wandeltocht door Dunga. Voor sommigen uit het team die wel in Kisumu wonen maar niet in Dunga een goede kennismaking.

On wednesday and thursday the teambulding and learnig proces really speeded up. People really ' clicked' with the new appraoch and worked with great enthousiasm and openness. We had a lot of fun!

In a few steps from ' who are you' to ' what can we do, working with Dunga children and arts on the teme of environment, hygiene and health? Part of that process was a tour through Dunga. For some a new experience eventhough they've lived in Kisumu for a long time, if not their whole life.

Alle kennis en ervaring, hoe pril voor de meesten ook, zal de komende week nodig zijn om met de kinderen een festival met de naam okang' machielo (the next step, in Luo) te maken dat volgende week zondag de gemeenschap enigszins op z'n kop zal zetten.

All the (new) knowledge and experiences, however new and fragile at this moment, we will need to work the coming week with the children toward our Dunga Children Arts Festival ' Okang' Machielo' (Luo for ' the next step' )